Ja, die conclusie van een eetstoornis kan weleens kloppen. Dat is een heftig woord hè.

Hoe moeilijk het ook is, toch volwassenen hierover in vertrouwen nemen. Het gaat je niet lukken om dit in je eentje op te lossen.

Je kan hier op deze site chatten met volwassenen die daar in gespecialiseerd zijn. Zij kunnen met je meedenken wat een goede vervolgstap is.

Uiteraard kan je ook een afspraak bij de huisarts maken hiervoor, als je dat durft. Daar hoeven je ouders helemaal niets van te weten: je kan gewoon zelf die huisarts bellen en die afspraak maken. Sommige huisartsen hebben ook een digitale portal op hun website waarmee je een afspraak kan inplannen. Het bezoeken van een huisarts is 'gratis' (aka je ouders krijgen hier geen rekening van). Ze merken dus helemaal niet dat je naar die huisarts bent geweest.

Is de huisarts een te hoge drempel? Google dan op 'jongerenwerk + woonplaats' grote kans dat je dan wel een organisatie vindt met mensen die naar je willen luisteren en met je mee willen denken. Het voordeel van een jongerenwerker is dat deze geen enkele koppeling heeft met je ouders of met school of met medische dingen of met wat dan ook. Je kan dus gewoon vrijuit met zo iemand praten. Eindelijk iemand die naar je luistert zonder waarde- of vooroordeel. Jongerenwerkers kunnen ook goed met je meedenken wat een goede vervolgstap kan zijn.

Wel echt een vervolgstap durven zetten! Nogmaals, dit gaat je niet alleen lukken. En zo'n eetstoornis kan echt jaren van je leven gaan verpesten. Wees dit voor. Zoek hulp! Hulp vragen is altijd een teken van kracht, nooit van zwakte. En er zijn altijd mensen die je willen helpen 😘

Hey tristan bedankt voor de tips k ga proberen met een volwassene te praten

Hoi allemaal K wou dus met mijn coach praten want die vertrouw K nu t meest wel maar met 1 want die andere vertrouw K minder mr toen K naar der toe wou gaan K zat eerst op een bankje om mijn schoenen te strikken mr toen K opstond was K heel duizelig had net een wedstrijd gespeeld en moest fluiten bij de andere wedstrijd liep K naar der toe en ze zei hey waarom mij toen zei K hey en dan der naam want we mogen onze coaches bij hun namen noemen en toen zei ze gaat alles goed en toen zei K gaat wel en toen ging K dus out voor de 2de keer want eerder die dag ging K ook al uit naar t probleem is mijn andere coach zag dat ook en toen zei ze het meis gaat t heb je al gegeten toen zei K ja tuurlijk (K had helemaal niet gegeten maar ja wou der niet nog bezorgder maken ) mr K weet zo niet wat K moet doen.

Help a.u.b.

Xx waarom mij

Hoi allemaal k ben nu echt super bang k was vandaag dus flauwgevallen vandaag dus een docent waarvan K les had en hij had mijn mentor dus gebeld ze vroeg wat er was k zei niks gwn een beetje duizelig k ga wel weer gwn naar les ze zei K zie dat er wat is je bent niet jezelf en toen we naar mijn kluis liepen viel K weer flauw en ze vroeg of k wat had gegeten en k zei ja en ze zei wat is er nou en k zei er is niks en toen zei ze K vindt t wel uit wat er is dus nu ben K echt bang help mij a.u.b.

Xx waarom mij

Nogmaals, volwassenen zijn niet je vijand. Er zijn altijd mensen die je willen helpen.

Heb je het nu al tegen een volwassene verteld, zoals ik zei? Je ouder(s) is het meest logisch. Maar ook als je het buiten hen om wil doen, zijn er genoeg mogelijkheden: hier op de site chatten, huisarts, jongerenwerker of dus inderdaad je mentor.

Durf een volwassene in vertrouwen te nemen! Durf een vervolgstap te zetten!

Mentor neemt me morgen weer in gesprek k ben zo bang k moet ook met mijn teamleiders praten en k wil überhaupt nu van school wisselen k heb letterlijk gejankt in de klas waar iedereen als zei me geen knuffel had gegeven had k niet gejankt maar k ben zo bang k kan letterlijk niks meer normaal opvatten iemand bied eten aan gelijk getallen voor me k ben letterlijk gwn bang voor cijfers t is gwn fck raar k wordt nooit meer de normale meid soms vraag k me af ben k t wel waard om hier te leven ?

Hoi Waarom Mij,

Uit je berichten in dit topic lees ik dat je op dit moment in een moeilijke situatie zit, waarbij je weinig mag eten van jezelf en hier verschillende lichamelijke klachten door hebt. Je hebt vandaag gepraat met je mentor, en het klinkt alsof je hier veel stress van ervaart. En dat je je soms ook afvraagt of je het wel waard bent om te leven.

Ik vind het knap van je dat je je situatie bespreekt met een volwassene, ondanks dat dit misschien heel erg spannend is.

Het klinkt alsof je momenteel veel aan je hoofd hebt. Weet dat je altijd met ons kan chatten over je situatie en je gevoelens. We zijn open op werkdagen tussen 16-18 uur en 19-22 uur.

Groeten, Moderator 99gram

K regard Idd veel stress en k moest vandaag gwn een les skippen omdat k flauwviel en mijn vriendinnen die denken nu dat ik anorexia heb wat k eigenlijk ook denk mr k zeg gwn eet mr k eet eig niks drm was k vandaag flauwgevallen. Mijn mentor en mn teamleider gaan me nú bespioneren ofzo want ze zeiden k hou een oogje op je wat me echt bang maakt

Hey allemaal K moest vandaag met me mentor praten over gister toen K flauwviel echt 2 uur lang K zat in de docenten kamer met alle docenten die mij les geven en k zat dus naast m’n mentor en teamleider toen begon me aardrijkskunde docent want k was daar flauwgevallen hij zei meid Wrm ben je flauwgevallen k zei excuseer mij ff k moet heel ff naar het toilet k heb daar letterlijk 10 minuten gezeten met oortjes in toen kwam me teamleider me halen want ja t duurde te lang k kon niet eens meer staan op mn benen zo erg trilde ik ze zei meis je weet dat we je alleen willen helpen k zei niks onderweg naar die leraren kamer kon ik amper lopen toen we daar waren bij die leraren kamer zei me ak docent K begin me echt zorgen te maken over jou ik zei er is NIKS K ben gwn uit die leraren kamer weggelopen en n ben letterlijk gewoon gaan hardlopen voor 10 minuten en daarna naar die wc gelopen onderweg daar naartoe was k weer zo duizellig drie keer raden lag weer op die grond dus mn mentor ziet dat dus ze zegt je moet met me praten k vindt t nu gwn eng (toen k wakker was ) k heb letterlijk gezegd dat k zo hard stress dat k niet meer kon staan en lopen dus ben letterlijk gwn naar m’n mentor haar lokaal getild aangezien k nu zegmaar niet meer zoveel weeg is t niet zo moeilijk om me op te tillen 170 lang 43 kilo en 13 jaar en ja ze zei K weet dat er wat is heb k alles verteld behalve me eetproblemen want k wil niet dat ze dat weet mr k ben m’n beste vriendin verloren na 10
Jaar en k ben echt een heel gevoelig mens wilt iemand me helpen hoe k over mn eetstoornis praat bij mn mentor

Xx waarom mij