Mijn problemen met eten zjn eigenlijk allemaal begonnen toen ik in het eerste middelbaar zat. Ik werd er gepest, waarom vraag ik me nog steeds af. Gelukkig had ik dan vrienden die er voor me waren. Niemand zag eigenlijk dat het slecht met me ging. In die zomervakantie dacht ik van:” wanneer ik een paar kilo lichter ben vinden ze me vast leuker”. En daar ging ik dan, maar lang hield ik het niet vol en er ging ook niet super veel gewicht af. Een paar maanden later begon ik opnieuw, maar toen was het wel redelijk serieus. Alles wat over mijn lippen ging was als een waren kwelling voor me. Ik had ruzie met mijn ouders over eten, maar ook over het pysisch die allemaal bij een eetstoornis komt kijken. Ik was somberder, trok met meer terug in mijn kamer en hield al mijn problemen voor mezelf. Dit heeft ongeveer 2 maanden geduurt en ik was hierin rond de 15 kilo vermagerd. Met alle gevolgen tot gevolg, koude handen , uitblijven van mijn maandstonden, haaruitval…. Toen mijn ouders hierachter kwamen wouden ze dat ik hulp zocht , maar dit wou ik dan weer niet. Ik wou het op mijn eentje oplossen. Na een eindje dacht iedereen dat ik alles achter me had gelaten en gewoon terug normaal at, dit was echter niet zo. In de plaats dan niets te eten, at ik verschrikkelijk veel. Ik compenseerde niet dus kwam aan… veel aan. Ondertussen nu al 6 maanden gelden besloot ik dat er iets aan gedaan moest worden. Maar niet meer zoals ik de vorige keren had gedaan, neen ik zou het nu echt gezond gaan doen. Wat me ongeveer 2 maanden had gelukt. Ik at gezond en beweegde veel. Maar dan komt het moment dat je terug in contact begint te komen met ana’s en mia’s, terug op pro ana sites terecht komt…want toch vind je dat het allemaal wel wat sneller kan. Ik begon toen ook over te geven. Hoe zalig was dit gevoel niet dat ik alles kon eten wat ik maar wilden, want ik kotste het er toch gewoon terug uit. Dit heeft niet zonder gevolgen gebleven. Na een eindje begon ik bloed over te geven. Dit heb ik nooit tegen iemad verteld maar ik weet wat de gevolgen hiervan kunen zijn: een kapotte slokdarm,maagbloeding… en toch bleef ik ermee door gaan. Nu ben ik op het punt gekomen dat ik ongeveer 15 kilo ben afgevallen. 2 weken geleden heb ik heel stilletes proberen duidelijk te maken tegen mijn beste vriendin dat ik problemen had met eten. Eerst vond ze het wel wat raar want “jij bent toch totaal niet dik , waarom moet je dan afvallen?”Maar toen ik ze dan wat meer begon te vertellen , hoe het allemaal is gegaan begrijpt ze me hier goed in. Je kunt niet geloven hoe goed het aanvoeld om nu te weten dat er iemand is die je in je hersteld steunt, die het niet aan de grote klok is gaan gang. Nu ben ik begonnen aan mijn herstel, ik eet veel mee, maar nog steeds gezond en sporten doe ik ook terug meer. Ik hoop dat ik, ook al is het maar één iemand met mijn verhaal kan helpen. En dat het onbegrip rond eetstoornissen bij buitenstaanders weggaat, wan geloof me , onbegrip is een van de moeilijkste dingen voor mensen met een eetstoornis.