Het gaat eigenlijk over mijn vriendin, ik zal haar M noemen. M is 1m66 groot, en plomp gebouwd. haar figuur is niet zo mooi, maar ik vind niet dat ze lelijk is. ze zaagt steeds dat ze te dik is. aangezien ik al 2 jaar met haar ontzettend negatieve pessimisme moet omgaan, maak ik me er niet druk genoeg over om me er echt aan te ergeren. maar wanneer ik zelf in een sippe bui zit en mijn last van gewicht en lichaam uit, kijkt ze me vies aan. ze zegt dan meestal dit : ''L, jij bent véél dunner als ik. heb je mij al eens bekeken? jij moogt echt niet zagen, jij bent dun. ik ben een dikke, lelijke meid. dus stop met erover te klagen.''
ik voel me steeds vaker gekwetst, want hoewel ze dit vaak zegt en het een aanmoediging of geruststelling moet zijn, bekijkt ze me terwijl echt 'bitchie' aan en zegt ze het op een irriterende, en echt gegërgerde manier. alsof ze me beschuldigt van dun zijn.
Ik ben deze zomervakantie van 56 kilo naar 50 kilo gegaan, en het valt op.
nu nog steeds zijn er overal mensen, vooral op school dan, die me zeggen hoe hard ik ben afgevallen en hoe slank ik eruit zie. ik ben BIJNA tevreden : mijn buik blijft dik. Dus ik snap wel dat er reden is me 'goed' of 'normaal' te noemen. maar de onzekerheid blijft, en die paar verdwenen kilo's hebben wel geholpen, maar ik ben nog lang niet klaar.
Het gekke is dat mijn vriendin niet eens weet hoeveel ze zelf weegt. ze zegt dat ze bijvoorbeeld graag 57 kilo zou wegen, maar ze weet echt niet, of zegt dat ze echt niet weet, hoeveel ze op dit moment weegt. is dat niet wat vreemd? ze zegt dan altijd wel dat ze gewoon ziet dat ze dik is, maar hoeveel mensen, en vooral tieners zoals wij, kijken in de spiegel of in de etalageschaduwen en zien onszelf op de juiste manier? precies : bijna niemand.
Ik ben altijd al optimistisch geweest, maar ze maakt me echt depressief. heeft iedereen dan toch gelijk? word bij een negatief iemand en een positief iemand de positieve iemand negatief? Het is al eerder gebeurd dat ik enkele weken afstand van haar heb genomen om weer mezelf te zijn en uit haar dagelijkse depri sleur te komen.
wat moet ik doen?