Ik heb me twee jaar lang gigantisch slecht gevoeld, waarvan ik 1 jaar mezelf uithongerde. Wat begon als een beetje afvallen door meer te gaan sporten, werd al snel obsessie om meer en meer af te vallen. Ik ben 1,74 en ik was misschien 65 kg op het moment dat ik besloot meer te gaan sporten. Ik begon keihard te trainen: 3x per week hardlopen en 3x per week in de sportschool. Maar er gebeurde vrij weinig met mijn lijf. Dus ik begon minder te eten, veel minder. 60 kg was mijn streven, en daar was ik ineens heel snel. En dan ga je toch door, niet omdat ik vond ik nog te dik was, maar gewoon om te bewijzen dat ik dit kon volhouden. Niks eten, roken, en feesten, en ondertussen de energie verliezen om ook maar uit m'n bed te komen. Bij 52 kg gaf ik het op, hallelujah. Ik stopte helemaal 100% met sporten (behalve met 2x in de week hockeyen), met werken, met school en ging een week op reis met mijn moeder. Ik voelde me een wandelende dode, maar ik was wel tevreden als ik m'n dunne lijf in de spiegel zag. Toch besloot ik dat ik mijn eetgedrag moest veranderen, want hier werd ik niet gelukkig van.

Pas toen begon de strijd eigenlijk pas echt, want dan moet je ineens weer 'normaal' gaan eten. Maar ik wist niet eens meer hoe ik dat moest doen. Ik had het idee dat ik zat te schransen, terwijl de mensen om me heen nog steeds vonden dat ik weinig at. Na mijn eerste pizza, raakte ik compleet in paniek omdat ik al mijn "werk" in het niet zag gaan. Maar langzamerhand werden die paniekmomenten steeds minder heftig als ik weer eens iets slechts had gegeten. Nu weer een half jaar later wil ik alle meisjes die ook tobben met eten, of hun gewicht een paar dingetjes meegeven die ik helaas op een vervelende manier heb moeten ontdekken.

Ik was ongelukkig, en ik dacht dat dun zijn me gelukkiger zou maken. Maar dat is niet zo. Het enige dat er gebeurd is, is dat ik een fragiel dunnetje ben geworden die niet meer met haar vrienden sprak en al helemaal niet aantrekkelijk was voor mannen. Ik heb tijd verspild op school en op werk omdat ik me niet kon concentreren en ontzettend knorrig was. (Uit) eten met anderen was een crime, want ik wilde natuurlijk niks en ik had altijd iets aan te merken op wat er op m'n bord lag. Ik word nu nog steeds niet ongesteld en heb nog steeds ontzettend veel moeite met het herkennen van het gevoel van honger. Dat klinkt misschien vreemd, maar het lijkt wel alsof mijn lichaam dat gevoel heeft geëlimineerd. Het gaat al beter, maar het duurt nog wel even voordat ik mijn oude energieke crazy zelf weer kan zijn.

Wat ik met dit gigantische verhaal wil zeggen, is dat ik hoop dat meisjes die niet tevreden zijn met hun lichaam eerst eens twee keer nadenken over crazy dieet-ideeën. Het voelt op het moment zelf misschien als onschuldig afvallen, maar nu ik erop terugkijk zie ik pas wat ik mijn lichaam heb aangedaan. En voor niks ook echt.

Don't worry be happy.