Ik ben nu 17 jaar, 1,58 meter en 57,5 kilo. Een gezond gewicht, volgens de BMI-calculators. En ik denk ook niet dat ik 'ongezond' ben. Maar ik ben gewoon zo ongelukkig met hoe mijn lichaam er uit ziet!

Ik blijf maar denken: als ik tien kilo zou afvallen, zou ik veel knapper zijn. Dan was mijn gezicht eindelijk mooi zoals het bedoelt was. En dan was mijn lichaam vertoonbaar in een bikini, zonder vetrandjes en rolletjes, en kon ik gewoon wel mijn spieren zien. Want gespierd dat ben ik wel.

Ik heb al zo'n vijf jaar onzekerheid over mijn gewicht, heb er wel eens wat aan gedaan door een tijdje minder te eten en toen viel ik een paar kilo af maar die zaten er zo weer aan.

Twee jaar geleden ben ik begonnen met veel sporten om af te vallen. Daarnaast at ik gezond. Vet verloor ik wel, maar ik kreeg er ook veel spieren bij. Eindresultaat: 5 kilo zwaarder. Met minder vet weliswaar, maar doordat ik nu redelijk gespierd ben lijk in nog steeds dik door dat resterende laagje vet er bovenop!

Ik word er knettergek van: die laag vet zorgt ervoor dat ik nul komma nul figuur heb. Mijn lichaam lijkt een zak aardappels, gaat recht naar beneden. Mijn dijen zijn gigantisch, omdat ik door het fietsen (ik fiets iedere dag 18 kilometer naar school en terug) mega dijspieren heb gekregen. En het enige wat ik de hele dag doe is mezelf vergelijken met alle andere, dunne meisjes die niks hoeven te doen om een perfect figuur te hebben. Ze hoeven niet bijna niks te eten om zo te zijn. Ze zijn het gewoon! Ze hebben zich waarschijnlijk nooit druk gemaakt om afvallen, weten misschien niet eens wat een calorie is en hoeveel elk product bevat.

Ik wel. Ik kijk in iedere spiegel en winkelruit naar mijn benen, en dan naar die van het meisje dat tien meter voor me loopt. Ik ben continu bezig met hoeveel anderen eten in de pauze in vergelijking met mij. Ik schaam me er zelfs een beetje voor als ik meer eet dan een ander, of als ik iets ongezonds eet.

Ik probeer van alles: gewoon normaal 2000 calorieën eten, 2000 calorieën met sporten, 1400 calorieën met sporten... op dit moment probeer ik maximaal 1300 calorieën te eten per dag. Daarnaast fiets ik dus 18 kilometer en werk ik 3x per week waarvoor ik ook 18 kilometer heen en terug fiets. Maar er gebeurt NIKS. Ik blijf hetzelfde.

Ik blijf dat meisje waarvan ikzelf denk: goh, het zou wat kunnen zijn. Jammer dat ze niet wat harder werkt. Ze is nu net niks. Niet knap, niet spuuglelijk. Maar zeker niet leuk.

Wat moet ik nou doen? Ik wil echt geen extreem ondergewicht bereiken of zo, maar gewoon een gewicht waarop ik nog wel een goed BMI heb maar niet de hele tijd me druk maak over hoe lelijk ik eruit zie in mijn kleren, hoe dik mijn dijbenen zijn, hoe bol mijn buik is vandaag, hoe veel ik moet eten. Een gewicht waarbij ik er wél voor kies om dat rokje wat al een jaar in mijn kast hangt aan te doen. Waarbij ik niet bang hoef te zijn voor het schoolgala waarbij ik een jurk aanmoet. Waarbij ik een t-shirt aandurf en niet hoef te denken aan hoe het vet bovenop mijn armen zich uitspreid als ik mijn arm tegen mijn bovenlichaam aan doe. Waarbij ik een bikini aankan zonder dat ik weken, maanden van te voren al moet huilen bij de gedachten eraan.

Hoe doe ik dat? Hoe word ik normaal? Ik weet dat ik nu gezond ben, maar ik word gek van deze gedachten en die gaan pas weg als ik niet al die vetrolletjes meer heb! Als iemand zich herkent of goede tips heeft, laat van je horen alsjeblieft!

PS. Sorry voor het lange verhaal. Ik ben nogal wanhopig na 5 jaar obsessie over mijn 'dikheid'.